Home

22.12.2008

Verbazingwekkend dat velen nu, hier thuis vragen:
Heb je niets meegebracht???
Wat zou dat dan zijn???
Er worden namelijk geen leuke beeldjes of andere prullaria bedoeld, maar...schrik niet...ENGE ZIEKTES...
TBC...ik zou het niet weten...mijn voor-, tijdens- en nazorg maatregelen zijn genomen...

AIDS???
De angst voor AIDS straalt van zovelen om me heen af...
Nee, géén AIDS, daar was ik ook niet écht bang voor...
Natuurlijk hield het me wél bezig...
Iedere patient in het ziekenhuis had AIDS...
In Zuid-Afrika is 1 op de 4 mensen, groot of klein, HIV positief...
Tel maar uit...als je op straat loopt...1,2,3 en de 4e is HIV-positief...
Dit heeft op het leven aldaar een giga impact maar voor mij niet in die zin om daar angst voor te ontwikkelen.

Wat mij schokte was mijn omgeving hier...

12.12.2008

Ik ben dus nog lang niet zover dat ik mijn weblog, alias Zuid - Afrika kan en wil loslaten....!!!

Ontheemd, hoe ontheemd kun je zijn na 1 maand werken in een ziekenhuis in Zuid - Afrika met AIDS - patienten???

Ik in ieder geval ben ontheemd op veel fronten.
Letterlijk ontheemd toen ik thuiskwam en de hele begroeiing rondom mijn huis verdwenen was...
De bomen en struiken, het groen, wat voor mij voor veiligheid en bescherming stond, wat als een cocon voelde...een cocon waarin mijn huis lag...
Het licht dat door het groen en de takken zóóó mooi gefilterd de huiskamer in viel....
Weg, kaal, pijnlijke koude, kille leegte, eenzaamheid...
Zo voelt het...
Zelfs de vogels zijn ontheemd...
En een Westrom-man zegt: maar goed dat die rimboe weg is...ik moet lachen...kan niet meer boos zijn...
Zie...ook hier weer...hoe betrekkelijk alles is....!!!!

P.S.

Thuiskomen.....
Thuis en toch niet thuis...
Thuis en me toch ontheemd voelen......lastig hoor....!!!

Ik was in The Dream Centre zo thuis bij mezelf....
Hier thuis moet ik het thuis in mezelf hervinden...
Mijn evenwicht is wankel...
Ik ben nog niet geland...
Mijn kracht in me, is nog met me aan de haal....!

The Dream Centre is net een DROOM...een flits...
Was dit echt?
Ja, het was echt en die werkelijkheid kan alleen maar heel langzaam in mijn leven hier en nu doordringen.....
Daar is tijd voor nodig...héééél veel tijd...

Een feit is dat er altijd handschoenen aanwezig zijn.....
Alleen bij de wasbak ontbreekt elke vorm van zeep, desinfectans  en handdoekjes....zullen de meeste verzorgende daarom 5 paar handschoenen over elkaar dragen????????????

EEN HELPENDE HAND...
EEN BLIK...
EEN AAI...
EEN GLIMLACH...
EVEN...AANDACHT..
ZO WEINIG WAT IK GEEF...
ZOVEEL WAT IK KRIJG...

Vreemd....ik miste bij MDL het vervolgen van de patiënten....
Het hier en nu kent ook géén vervolg...
...zal zij goed genoeg opknappen om weer voor haar gezin te kunnen zorgen???
...zal zij weer haar beroep als kapster kunnen uitoefenen???
...zal hij zijn 53e verjaardag kunnen vieren???
HET VERVOLG ZIT IN MIJ.....

AFSCHEID EN THUISKOMEN... zit nu in één...

Wereld AIDS-dag  2008
Op de aankondiging hier staat:
STOP AIDS
KEEP THE PROMISE

Hoi allemaal...

Eind vorige week heb ik pas echt mijn draai hier in The Dream Centre gevonden...
Ach ja...beter laat dan nooit hé....!!!
Ik weet langzaam aan wie waar ligt en heb mijn vaste patiënten die ik regelmatig op zoek, zie waar hulp nodig is én doe mijn ding...
Nu pas kan ik de twee avondprogramma's die in het verleden door vrijwilligers zijn opgestart waarderen...en wel bingo ( jawel hoor ) en een filmavond.
Nu ik de patiënten wat beter ken zie ik pas hoe intens ze van deze ontspanning genieten en er zich op verheugen...

De Zulu mensen hebben over het algemeen zéér welluidende namen waarvan ik er enkele met jullie wil delen...Phumelele, Bonsile, Jabulisile, Nonkululeko, Thembisile, Nompumelelo....begin maar alvast met oefenen om ze uit te spreken...

Wat betreft het personeel, de werkzaamheden en de organisatie ...

Een film...dat is wat ik vorige week héél sterk voelde....
IK ZIT IN EEN FILM.
Ik bén hier en toch voel ik me een toeschouwer ( die ik waarschijnlijk ook ben! ).
Ja, ik ben in een film, stap eruit en bén AANWEZIG....
Soms wordt ik er ook daadwerkelijk uitgerukt...zoals vorige week toen er bijna een patiënte in bad verdronk...heftig, héél heftig...
 
En alweer kom ik ook hier heel duidelijk mijn grenzen tegen...niet leuk, wél waar....
Toch goed van me dat ik ze herken....of niet soms...!!!
 
De patiënten hebben totaal geen privacy, geen bedschermen, 1 patiënt in bad en soms 2 patiënten ernaast op een stoel om zich te wassen...!!!
Dat is hier acceptabel.
Zo nu en dan vraagt iemand: Wat is het verschil met Nederland?
Ik kan dan alleen maar antwoorden: EEN WERELD VAN VERSCHIL...
Je kunt het niet vergelijken...

Van mijn hoofd naar mijn schouders en aan het eind van vorige week zat de spanning in mijn onderrug.....!!!!
Fascinerend om bewust te ervaren hoé dat werkt!!! Na wat rek en strek is het momenteel prima. Alles is hier ook zo laag, de bedden de wasbakken, noem maar op en dan ben ik nog niet eens zo groot!

Wat heerlijk om jullie berichtjes te lezen hier op die plek zoooo ver weg uit dat 'veilige' Nederland...
Laat me ook vooral weten hoe t bij jullie gaat en wat jullie zoal beleven...

Het weekend Durban was heerlijk even helemaal eruit
We hadden een lekker plekje net buiten de stad, n zogenaamde lodge met zeer gastvrije bezorgde uitbaters........

De stad zelf stelt niet veel voor, eigenlijk oerlelijk op het strand na.....
Wat leuk is dat een groot deel van de bevolking Indiaas is...je waant je zo nu en dan in India...

Heb trouwens leren toepen!!!!!!!!!

Verder alles oké...zal gauw uitgebreider zijn....

Namasté....( Indiaase groet )

Waar zal ik mee beginnen???????

INDRUKWEKKEND...maar dat hadden jullie vast wel verwacht...

Mijn eerste indruk van het gebouw The Dream Centre was....heeeeeeeeelp wat n donker (rood) gebouw, zulkje kleine vieze raampjes, zo doods.........
Met omheining en afgesloten ingang.....

Momenteel zijn er 3 van de 6 etages in gebruik, zo'n 120 bedden.
De meeste kamers bevatten 4 bedden maar zijn op oog hoogte open, zodat de hele rij met elkaar verbonden is.......
Er is een vrouwen en een mannen kant.

De meeste patiënten zijn heééel veel jonger dan ik......dus echt JONG....
Gelukkig kregen we in de informatie dat 70% van de patiënten weer naar huis kan al dan niet met medicatie.......
30% haalt het niet.....

Net bekomen van de eerste indrukken van het ziekenhuis hebben we al een dag gehad om de andere projecten ven Be-More hier in de buurt van de Durban te bezoeken...

Ik had niet verwacht dat dit gaan naar Zuid-Afrika een afscheid voor me zou inhouden....
Weliswaar een tijdelijk afscheid van jullie allen maar toch....
Ik voel en ervaar het als afscheid in al zijn heftigheid...met weemoed, emoties & tranen...

Afgelopen zondag was IK klaar om te vertrekken...maar jullie waren nog niet klaar met mij....!!!!

Als ik toen al was vertrokken had ik al jullie ontzettend lieve, hartverwarmende, intens mooie wensen gemist.....en dát, dát zou achteraf gezien wel héél jammer zijn geweest....

Ik geniet nu zo intens van dit moment van dit afscheid, van mijn leven vóór Afrika!!!

Jullie zijn overweldigend en ik, ik laat het binnen....

Ook ik zal jullie missen....

Dit afscheid voelt als een begin, een nieuwe fase in mijn leven....

WOZA MOYA een Zulu gezegde wat zoveel betekent als 'Come Holy Spirit, Come Change'......

Nog één week....en hoe zal ik mijn gevoel omschrijven???.......lentekriebels.....!!!!
Want, dát is het nu in Zuid-Afrika...!

Van een heel dierbaar vriend, die dit ook zou willen doen, kreeg ik een 'omschrijving' van het woord AIDS.......!
Deze speciale omschrijving  wil ik deze laatste week voor mijn vertrek met jullie delen...
Angst - niet weten wat me te wachten staat
Interesse - in de zieke medemens
Durf - om het te doen
Sterk - zijn, de wil en het karakter om te doen wat ik doe....
Hoe typerend...
Hoe waar...
Ik geloof van wel...
Dankjewel en je talisman zal ik koesteren.

Verder stond afgelopen week voor mij (én mijn collega's) in het teken van verbindingen....
Wat is mijn verbinding met Zuid-Afrika maar ook zeker hoe is mijn verbinding met jullie???

Over drie weken ben ik in South - Africa......
De reis komt nu wel héél dichtbij.
Een jaar geleden zou ik dit jaar in november de zon gaan opzoeken en dat leek nog hééééél ver weg.
In augustus jl hadden we een heel inspirerende informatiedag van Be-More.
Wat me van deze dag heel erg is bijgebleven is de vrijblijvendheid van wat ik ga doen.....
Kijk en voel zelf in het Dream-Centre wat nodig is.........
HELP...........dat kan ik niet was mijn eerste ingeving.
Yvonne ga je creativiteit gebruiken....
Een hoofdstuk in mijn leven waar ik nu dus aan toe ben.
Wáár ligt mijn passie mijn creativiteit.
Zal the Dream - Centre in South - Africa me daarmee verder op weg helpen?
Vast wel..........

Gisteren heb ik met Liesbeth, in Venlo, een fantastische fototentoonstelling bezocht over Zuid - Afrika.

Ik, Yvonne en een weblog...zelfs dát komt ervan...

Zoals de meesten van jullie weten, schrijf ik veel, hele schriftjes vol.....!!!!
Met name om helderheid voor en over mezelf te krijgen....!!!
Ook schrijf ik woordspelingen die me raken en citaten uit boeken op om ze nog eens te kunnen nalezen...
Maar nooit schrijf ik voor een publiek...!!!

Voor álles komt een eerste keer...zo ook om dit, iets wat ik diep van binnen altijd heb willen doen, nu met jullie te delen, via de digitale weg.....!

Ik heb lang mijn bedenkingen gehad om op deze manier te communiceren.
Door jullie enthousiasme en interesse voor wat ik ga doen in Zuid-Afrika ben ik nu in in ieder geval overstag gegaan om het ook via deze weg met jullie te delen...

Ontzettend mooi hoe iedereen meeleeft met 'mijn project'....